Калі ідуць на абардаж
N.R.M.
Калі ідуць на абардаж
Калі ідуць на абардаж,
І поўніць полымя прасцяг
Да верху мачты - экіпаж
Цвікамі прыбівае сцяг.
Даўно здалася - нават сталь, -
І толькі зараз - мы памром
Пад сцягам, што ў прадонні хваль
Знікае разам з караблём
Ў крыві краіны нашай бель,
Прыходзіць час смяротных сноў,
І нашай волі карабель, -
Няскораны, - ідзе на дно.
І сёння ў вечны наш працяг,
У неба на світанні дня
Уздымуць нас, як волі сцяг,
Якому й Богу нельга зняць